Bij Costa Rica denk ik aan uitgestrekte tropische regenwouden en aan groene kikkertjes. Tijdens de door mij begeleide groepsreis bezoeken we verschillende nationale parken om regen- en nevelwoud te verkennen en om dieren te spotten. In Monteverde, de hotspot voor ecotourisme, kunnen gasten zelf kiezen hoe ze hun vrije dag besteden. Dat zorgt voor een onverwachte situatie.

Survivalreis

Op weg naar Monteverde hoor ik achter mij in de bus één van de gasten, een twintiger, zeggen: ‘Ik ben voor het eerst op een survivalreis. Tot nu toe ging ik altijd naar Spanje, Ibiza. Lekker feesten. Voor deze reis heb ik speciaal een afritsbare broek gekocht en een paar honderddollarbiljetten gehaald.’ Ik denk aan ons privévervoer, de nette middenklasse hotels en de georganiseerde excursies. Survivalreis?

Hotspot for ecotourism

Wanneer we steeds meer billboards langs de weg zien met teksten als ‘Canopy Tour Monteverde’ of ‘Visit our Skywalk’ dan weet ik dat we er bijna zijn. Het nevelwoud rond Monteverde is voor een deel nationaal park maar een deel van het oerwoud wordt ook beheerd door een groot aantal particuliere parken. Waar je in het nationale park ‘slechts’ met een gids over aangelegde paden het nevelwoud in gaat op zoek naar dieren, pakken particuliere parken het heel anders aan.

Adrenalinekick

Bij aankomst in het hotel vertel ik de gasten wat ze morgen zouden kunnen doen. ‘Tijdens de Skywalk wandel je over bruggen tussen de boomtoppen door. In datzelfde park kun je ook een Canopy Tour doen. In een klimgordel word je aan een kabel gezekerd en dan kun je van de ene naar de andere boomtop ziplinen. De langste kabel is een kilometer lang!’ Het aantal attracties is bijna oneindig. Voor enkele gasten reserveer ik de Skywalk en de Canopy Tour, de andere gasten bedenken morgen wat ze gaan doen.

Radiostilte na de laatste SOS-sms

De volgende ochtend ontbijt ik met Jose, de chauffeur, bij de lokale bakker wanneer ik ineens een mij bekende zoon en dochter op blote voeten over straat voorbij zie sprinten. Ze zijn op zoek naar mij. De tieners zijn buiten adem en vertellen dat ze nog net de SOS-sms van hun ouders konden lezen voordat het beltegoed op was. Terwijl de kinderen uitsliepen, vertrokken de ouders. In de sms van de ouders staat dat ze met een skilift het nevelwoud in zijn gegaan en dat die niet meer werkt. Ze bungelen nu al een uur ergens in het oerwoud.

Middenin de jungle

‘Is er een park waar je met een skilift het nevelwoud in kunt?’ vraag ik aan Jose, de chauffeur. Hij knikt, we klimmen allemaal in de bus en Jose rijdt ons naar de locatie. Na een klein stukje hoofdweg, kiest hij een onverharde weg het oerwoud in. We zien geen bewoning meer, aan beide zijden is alleen nog dicht groen bladerdek. Middenin de jungle stappen we uit de bus en lopen naar een schamel hokje. Er is niemand.

Commercieel park?

Ik kijk rond. Is dit het loket van een attractie? Het houten hokje staat op instorten. Nergens zie ik een reclamebord, een rij toeristen of iets dat duidt op een commerciële activiteit hier midden in het groen. De chauffeur is de jungle in gelopen en komt terug met een meisje. Ze bevestigt dat de skilift niet werkt en dat er een monteur onderweg is. Nog een half uurtje belooft ze en dan zullen de ouders arriveren.

Noodnummer ANWB

De skilift is alweer een poos in beweging maar we hebben nog niemand gezien. Na anderhalf uur wachten horen we mensen lachen. In schokken komt ons tussen de bomen een bungelend bakje tegemoet met twee melige ouders. ‘Toen we na de SOS-sms niets meer van onze dochter hoorden, hebben we het noodnummer van de ANWB maar gebeld,’ vertelt moeder. De ANWB-medewerker had smakelijk gelachen toen hij hoorde dat ze ergens in het nevelwoud van Monteverde in Costa Rica hingen. Zijn reactie: ’Helpt het als ik zeg dat het in Nederland regent?’ ‘Bel het noodnummer van de ANWB!’ werd de slogan van de reis.