R E I S L D R

meer buitenmens

Mantelzorgdilemma

BromBen in bed

‘U spreekt met de recruiter van De Waalboog. Kunt u mij terugbellen? Ik heb een vacature die bij u past.’ Ik spring een gat in de lucht wanneer ik dit bericht op m’n Voicemail hoor. Het is nu ruim negen weken geleden dat ik BromBen voor het laatst heb gezien omdat het verpleeghuis gesloten is vanwege corona. Zou ik via deze vacature weer de afdeling op komen?

Stil afscheid

Toen ik dik twee maanden geleden op televisie een bericht hoorde van een Belg die zijn moeder in het verpleeghuis niet meer mocht bezoeken, wist ik dat dit mijn voorland zou zijn. De laatste twee keer dat ik BromBen bezocht, nam ik afscheid alsof het de laatste keer was. In stilte dan wel, BromBen vertelde ik niets over het coronavirus. Daarvoor zijn z’n hersenen al te veel aangetast door Alzheimer.

Contact met BromBen

BromBen heeft geen besef van mijn afwezigheid. Of ik gisteren nog ben geweest of twee weken geleden, hij weet het niet. Ik weet niet of hij me mist. Wat hij in deze situatie wel moet missen, is het vertrouwde gevoel dat ik hem geef wanneer ik bij hem ben. Zowel de zorgmedewerkers als ik zien verschil aan BromBen wanneer ik hem bezoek. Hij is alert, volgt mij met z’n ogen en reageert op m’n stem.

Initiatieven verpleeghuis

De initiatieven die het verpleeghuis aanbiedt om contact te houden met de familie, werken niet in BromBen z’n situatie. Wanneer je contact met hem wilt, moet je naast z’n bed zitten, z’n naam noemen en hem aanraken. Dan kan hij z’n aandacht op je richten, anders lukt het niet. Praten achter glas of videobellen is geen optie.

Videobellen

Een paar keer hebben we het geprobeerd. Een zorgmedewerker belt en zet vervolgens de telefoon op BromBen z’n borst. Omdat hij in bed ligt, kijk ik dan tegen z’n kin aan en zie hem kijken naar degene die naast hem zit. De laatste keer kreeg hij Merci gevoerd, die ik voor hem had afgegeven bij de receptie. Het telefoonscherm ziet en begrijpt hij niet en mijn stem hoort en herkent hij zelden. Zo’n goedbedoeld contactmoment vind ik eerder frustrerend dan een opluchting.

Extra handen

Vandaar mijn sollicitatie naar de functie van Woonassistente op de afdeling bij BromBen. Als Woonassistente bereid je de warme maaltijd, serveert die uit en helpt bewoners met eten. Dat doe ik normaal gesproken ook al. Dus toen het verzorgingshuis extra handen zocht vanwege het coronavirus, heb ik me direct aangemeld. Nu het bericht van de recruiter op mijn Voicemail staat, zie ik mogelijkheden. Iemand anders is echter veel minder blij.

Risicogroepen

‘Ik vind het niet zo’n goed idee als jij in een verpleeghuis gaat werken,’ zegt Han. ‘Verpleeghuizen worden gezien als brandhaarden van corona. Als hartpatiënt behoor ik tot een risicogroep en beperk ik mijn contacten. Wat nu als je via je werk in het verpleeghuis mij besmet? Daar zit ik niet op te wachten.’

Wat nu?

Daar sta ik dan. Of ik bezoek BromBen en breng Han in gevaar of ik houd rekening met Han en laat BromBen aan z’n lot over. Wat een verschrikkelijk dilemma. Ik stel het terugbellen van de recruiter nog maar even uit. Die avond ontvang ik een mail van het verpleeghuis. Er is corona geconstateerd op de afdeling van BromBen. De afdeling gaat in quarantaine en uit voorzorg worden er geen nieuwe medewerkers toegevoegd aan het huidige zorgteam. Het dilemma is weg maar ik heb er wel een zorg bij.

%d bloggers liken dit: